دوستی و پیوند با دیگران ، یکی از مهم ترین نیازهای انسان است . هنگامی که آدمی با مشکل یا مسئله ای روبرو می شود که به تنهایی نمی تواند آن را از پیش رو بردارد.اگر دوستی با وی همراهی و همدلی کند .باعث خوشحالی و خرسندی او می شود . درواقع دوستان در تمام لحظه های زندگی ،خوشی و ناخوشی به ما کمک می کنند . مصاحبت با یک دوست خوب و شکیبا ،همچون وزش نسیم دل انگیزی است که احساس آرامش و سبکی و صفای درون را در ما زنده می سازد دوست در زندگی انسان چنان تاثیر به سزا و مهمی دارد که بسیاری از شاعران بزرگ و به نام ایران زمین درباره ی آن ابیات زیبا و دلنشینی سروده اند ..

درخدمت دوستی بستان که کام دل به بار آرد                             نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد                    « حافظ »

آسایش دوگیتی تفسیر این دوحرف است                                      با دوستان مروت با دشمنان مدارا                       « حافظ »

باغبان چون من از اینجا بگذرم حرامت باد                                   گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی              « حافظ »

چشمی دارم همه پر از صورت دوست                                         با دیده مرا خوش است چون دوست در اوست          « حافظ »

از دیده ی دوست فرق کردن نه نکوست                                    یا دوست به جای او، یا دیده خود اوست                 « مولوی »

چون بسی ابلیس آدم روی هست                                             پس به هر دوستی نشاید داد دست                        « مولوی »

ای دوست قبولم کن و جانم بستان                                           مستم کن و از هردو جهانم بستان                          « سعدی »

دوست مشمار آن که در نعمت زند                                           لاف یاری و برادر خواندگی                                 « سعدی »

دوست آن باشد که گیرد دست دوست                                      در پریشان حالی و درماندگی                                 « سعدی »

زنده بی دوست در وطنی                                                         مثل مرده است در کفنی                                   « سعدی »  

دوستی با مردم دانا نکوست                                                     دشمن دانا به از نادان دوست                             « سعدی »  

دشمن دانا بلندست می کند                                                      بر زمینت م زند نادان دوست                              « سعدی »

جهان از بدونیک آبستن است                                                    برون دست است و درون دشمن است               «اسدی طوسی»

بود درد مو درمانم از دوست                                                        بود وصل مو و هجرانم از دوست

اگر قصابم از تن و اکره پوست                                                  جدا هرگز نگردد یادم از دوست                       «باباطاهر عریان »

از هرچه بگذری سخن دوست خوشتراست                                از یاد ناز خوشتر و ازمن نیازها                          «ادیب پیشاوری »

از بس که مهر دوست به دل جا گرفته است                                    جایی برای کینه دشمن نمانده است                 « اظهری کرمانی »